Αυτή την ανάρτησή μου την γράφω με την ιδιότητα του εκπαιδευτικού, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα που είναι αφιερωμένη σε όλους τους διδάσκοντες και γιορτάζει κάθε χρόνο στις 5 Οκτωβρίου.
Θα ήθελα να αναφερθώ με αυτή την ανάρτηση στο Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων και να αναφερθώ στο δύσκολο έργο που έχουν να πράξουν οι δάσκαλοι, αλλά συνάμα και το μεγαλειώδες και σημαντικό. Οι δάσκαλοι αγαπητοί εκεί στο υπουργείο πρέπει να προάγουν ήθος, αξίες, ιδανικά και πολιτισμό. Κάτι το οποίο οι περισσότεροι από αυτούς που προσπαθούν με κάθε τρόπο να το πράξουν, αλλά δεν έχουν τον χρόνο και τα κατάλληλα εργαλεία για όλα αυτά. Θα πρέπει να σκύψετε και να δείτε τις ανάγκες, να αφουγκραστείτε όσο το δυνατόν περισσότερο αυτούς τους ανθρώπους, που πραγματικά δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό καθημερινώς και προσπαθούν για ότι καλύτερο. Ξέρετε ότι αυτοί οι άνθρωποι πλάθουν χαρακτήρα και παίζουν έναν από τους βασικότερους ρόλους για την ανάπτυξη του εκάστοτε παιδιού. Αυτά πρέπει να ληφθούν υπόψιν απ' όλους που φτιάχνουν τα προγράμματα στα σχολεία.
Τα σχολεία πρέπει να γίνουν χώροι εύρεσης της γνώσης και δημιουργίας ανθρώπων με ευαισθησίες, αξίες και ιδανικά. Και μπορεί να γίνει μόνο με την μετατροπή του συστήματος σε γνωσιοκεντρικό. Δηλαδή το κέντρο του μαθήματος να είναι η γνώση και οι μαθητές με την βοήθεια του εκπαιδευτικού φτάνουν σε αυτή. Και έτσι μαθαίνει να ανακαλύπτει, αποκτά κριτική σκέψη, δημιουργικότητα και αντίληψη των πραγμάτων και δεν αποκτά στο σχολείο μια απλή και στείρα γνώση, όπως γινόταν τα προηγούμενα χρόνια και εν πολλάκις συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Και το πολλάκις το αναφέρω, διότι υπάρχουν εκπαιδευτικοί που με δική τους πρωτοβουλία προάγουν τα παραπάνω και είναι πολύ αγαπητοί σε όλους τους μαθητές.
Μακάρι να γίνει όλο αυτό αντιληπτό εκεί στο υπουργείο, διότι χρειαζόμαστε ανθρώπους με όλα τα παραπάνω χαρακτηριστικά και όχι έρμαια που θα άγονται και θα φέρονται από δω και από κει.
Και όλα αυτά τα γράφω με πολύ αγάπη και ενδιαφέρον.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου