18 Χρόνια από την κοίμηση του Χριστοδούλου: Ο Αρχιεπίσκοπος που μας κοίταξε στα μάτια. Του Γεωργίου Πρατζίκου

 Σαν σήμερα έφυγε από τη ζωή ο Μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος. Για πολλούς ήταν ο δυναμικός ηγέτης, για εμάς όμως που φοιτούσαμε τότε στη **Θεολογική Σχολή**, ήταν ο άνθρωπος που έσπασε τα στερεότυπα της σοβαροφάνειας.

### Η δική μου ανάμνηση: «Ελάτε, θα σας πω και ανέκδοτο»

Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη δική μου γνωριμία μαζί του. Ήμασταν φοιτητές, γεμάτοι δέος και ίσως μια δόση υπερβολικής συστολής μπροστά στο σχήμα του. Θυμάμαι χαρακτηριστικά μια στιγμή που στεκόμασταν με κάποιους συμφοιτητές μου λίγο πιο μακριά, ντρεπόμασταν να πλησιάσουμε για να πάρουμε την ευλογία του.

Εκείνος, με το αστείρευτο χιούμορ του και την ικανότητα να «διαβάζει» την αμηχανία μας, μας φώναξε:

> **«Ε, εσείς εκεί πάνω! Δεν θα έρθετε να πάρετε Καινή Διαθήκη; Ελάτε και θα σας πω και ένα ανέκδοτο!»**

Αυτή η φράση έμεινε χαραγμένη μέσα μου. Δεν ήταν απλώς μια πρόσκληση· ήταν η απόδειξη ότι ο Χριστόδουλος «μας πήγαινε» όπως ήμασταν. Μας δέχτηκε χωρίς όρους, με μια αγάπη που δεν χρειαζόταν πρωτόκολλα.

### Η παρακαταθήκη της ειλικρίνειας

Περισσότερα για το βάθος του χαρακτήρα του και το έργο του έμαθα βέβαια χρόνια αργότερα από τον συνεργάτη και φίλο του, **Σταύρο Μακαρίου**. Όμως, η πρώτη εκείνη εικόνα του ανθρώπου που χρησιμοποιούσε το ανέκδοτο και το χαμόγελο για να φέρει τους νέους κοντά στην Εκκλησία, παραμένει η πιο ζωντανή.

Ο Χριστόδουλος δεν ήθελε οπαδούς, ήθελε σχέση. Ήθελε μια Εκκλησία ζωντανή, που να μιλάει τη γλώσσα της αλήθειας και να μην φοβάται το αυθόρμητο γέλιο. Σήμερα, η απουσία αυτής της ζεστασιάς είναι πιο αισθητή από ποτέ.

**Αιωνία του η μνήμη.**